...و ببین که اندوهِ این روزهایِ من با تو چه میکند سالها بعد...

نامت را که به اختصار رمزی بود بین من و تو

پشت گردنم تتو کردم ....

و تو هرگزنیامدی که ببینی...

و چه روز و شبهایی که من ناگهان تو را بیاد میاورم ....

همانجا دور میدانِ کوچک این شهر

دستم را گرفتی به خودت کشاندی و بوسیدی...

گفتی دلخور نباشم ...

و من برای چندمین بار دلداده ات بودم و این بار ترسی چون

زهر در رگهایم چکه چکه میکرد

مرا بوسیدی.....

خواب وبلاگ دیدم کلمه !

برگشتم به چت های تلگرامم با تو...

و تمام وویس ها را یکی یکی گوش دادم ...

سرم را که بالا اوردم دستهایش حلقه شده بود دورِ شانه های

باریکِ دختر...سرِ دختر با زاویه ای معصومانه روی شانه هایش

ارام گرفته بود..رد دستهایش را گرفتم چشمانم رسید به صورتش

تو بودی...همان عینک ...همان ریش و سبیل ...همان نگاه ...

زل زدم به چشمهایش...رد دستهایش را گرفتم دورِِ تن دخترک

.. تو بودی و ....نبودی

اتفاق بیافت شبی در ایستگاهِ مترو....اتفاق بیافت !

آسمون ابری و بارون

کجایی که این شهر کم داره تو رو ....

تولدت مبارک...

ای رفته ز من ....رفته ز من....

تولدت بر من تا همیشه مبارک ....4

اولین بارون ِِ پاییزی

نیستی که برام وویس بفرستی

که روانی بشیم با هم ازبارون و پاییز

که پنجره ی اتاقت بازباشه و با هم بخوابیم ...

نیستی....

ژاکتِ قهوه ای ات مانده اینجا

و میدانی که این تنها نشان ِِ تو نیست ...

زندگی ام بوی تو دارد هنوز...و تا مدتها.....